پاریس — وزارتِ حاکمیتِ گاسترونومیِ فرانسه روزِ سهشنبه شکوائیهای ۴۰۰ صفحهای را به سازمانِ تجارتِ جهانی تسلیم کرد و رسماً ایالاتِ متحده را به تصاحبِ نظاممندِ آن دسته از غذاهایی متهم کرد که فرانسه اصرار دارد «بدونِ ذکرِ منبع، بدونِ چاشنی، و بدونِ ذرهای پشیمانی» به عاریت گرفته شدهاند.
این شکایت خواستارِ بازگرداندنِ فوریِ فرنچفرایز، فرنچتُست و سسِ فرانسوی است، بهعلاوهی حقِ امتیازی که بهصورتِ عطفِبهماسبق از هر رستورانِ آمریکایی گرفته شود که تا کنون عبارتِ «au jus» را درست کنارِ عبارتِ «همراه با سسِ فروبردنی» چاپ کرده است.
این شکوائیه خشمِ ویژهای را نثارِ «à la mode» کرد؛ عبارتی بهمعنای «به سبکِ روز» که آمریکاییها بیهیچ مشورت یا پوزشی، معنایش را به «مدفون زیرِ بستنی» تغییر دادهاند.
سخنگویِ وزارتِ حاکمیتِ گاسترونومی گفت: «ما، مردمِ فرانسه، توی خورِشتِ آمریکاییِ شما چُسرید میکنیم. دست از دلهدزدیِ آشپزیِ متعالیِ (haute cuisine) ما بردارید.»
فرانسه شکوائیهی ۴۰۰ صفحهایِ خود را «J'Accuse» (من متهم میکنم) نامید، علیرغمِ اعتراضِ سازمانِ تجارتِ جهانی مبنی بر اینکه آمریکاییها احتمالاً خیال میکنند این یک آیتمِ خوشمزهی جدید در منویِ رستورانِ Carl's Jr است ـ البته اگر بشود اسمش را رستوران گذاشت. داخلِ آن نامهی تندوتیز، فرانسویها آشپزهای آمریکایی را متهم کردند که «Shampagne»شان سرِتاپا «Sham» (حُقّه) است، که پنیرِ «Counterfeta» (فتای قلابی) میسازند، و کلی «eggsplaining» (تخممرغتوضیح) بدهکارند.
بازارها هم بیدرنگ متقابلاً دست به اتهام بردند و قیمتِ سهامِ زنجیرههای فروشِ غذای آمریکایی روی گریلِ داغ و چربِ شاخصِ داو سُر خورد و پایین رفت، یکراست به داخلِ چربیگیرِ حذف از فهرستِ بورس. تحلیلگران هشدار دادند که اگر «فرانسوی» یک مبدأِ حفاظتشده شناخته شود، ایالاتِ متحده به فرانسه بدهکارِ غرامتی خواهد شد به بزرگیِ یک منویِ اقتصادیِ سایزِ گنده، Settlement+. شاید حتی یک پلاسِ اضافهتر هم رویش.
«ما، مردمِ فرانسه، توی خورِشتِ آمریکاییِ شما چُسرید میکنیم. دست از دلهدزدیِ آشپزیِ متعالیِ ما بردارید.» — سخنگویِ وزارتِ حاکمیتِ گاسترونومی
این شکوائیه در همان ساعتِ نخست به اولین پیچیدگی برخورد، آنجا که Belgium ـ که در واقع خودش سیبزمینیِ سرخکرده را اختراع کرده ـ برای مداخله در شکایت واردِ میدان شد و فرانسویها را به «تصاحبِ آن تصاحب» متهم کرد. روندِ کار در تبادلِ نامههای تندوتیز میانِ این دو کشورِ همسایه به گِل نشست. سرانجام توافق کردند اختلافاتشان را کنار بگذارند و دستهجمعی از ایالاتِ متحده متنفر باشند، چون هم دورتر بود و هم از هر دوی آنها رویهمرفته ثروتمندتر.
نمایندگانِ تجاریِ آمریکا پاسخ دادند که ایالاتِ متحده از میراثِ خود دفاع خواهد کرد؛ میراثی «به همان اندازه آمریکایی که پایِ سیب»، هرچند پایِ سیب در سالِ ۱۳۸۱ میلادی در انگلستان اختراع شده است. دستورِ اصلیِ پایِ سیبِ انگلیسی اصلاً شکر نداشت و تقریباً همانقدر بدمزه بود که آدم از غذای بریتانیایی انتظار دارد. راستش، بریتانیا تنها کشوری بود که خوشحال شد کسِ دیگری بارِ گناهِ آشپزیای را به گردن بگیرد که «بلاد پودینگ» هم زادهی آن است ـ سوسیسی که قانوناً نصفش گوشت است ـ و گوجهفرنگیای که عمداً آبپز شده. یک بریتانیاییِ واقعی نقل شده که گفت: «ما که خودمان اصلاً غذای بریتانیایی نمیخوریم.»
شهادتهای اولیه همین حالا هم پایِ کروسان (اختراعشده در وین)، همبرگر (نامگرفته از Hamburg) و شیرینیِ دانمارکی را وسط کشیده است؛ شیرینیای که بنا بر اقرارِ رسمیِ هیئتِ دانمارکی، در اصل اتریشی است. قضاتِ دادگاه اصرار کردند که همهی غذاهای توصیفشده برای بررسیِ ادله نزدشان حاضر شود. تا اواخرِ سهشنبه، حکم به بطلانِ دادرسی دادند، چون همهی ادله هضم شده بود.
سخنگویِ ادارهی میراثِ آشپزیِ ایالاتِ متحده گفت: «ما پشتِ پایِ سیب، هاتداگ و هر غذای دیگری میایستیم که یک مهاجر کفِ دستمان گذاشت و بعد ادعا کردیم خودمان اختراعش کردهایم.» ایالاتِ متحده که زیرِ فشار بود تا نامِ دستِکم یک غذا را ببرد که بتواند ثابت کند تماماً مالِ خودش است، بوفهی «هرچه بخوری» را رو کرد، بههمراهِ رسمِ برچسبِ «اِتنیک» زدن به غذای دیگران، و سیخِ کرهی سرخشده در روغن، که دادگاه آن را پذیرفت، به این دلیل که هیچ تمدنِ دیگری حاضر نمیشد به آن اعتراف کند.
Satyr Satire برای گرفتنِ توضیح به سراغِ هاتداگِ موردِ مناقشه رفت. هاتداگ نتوانست پرسشِ ما را بشنود، چون «آ لا مُد» بود و در نتیجه مدفون زیرِ بستنی. تا لحظهی چاپ، هاتداگ همچنان مشغولِ گشتن بهدنبالِ بستنیِ طعمِ خردل بود.