نیویورک — ائتلافی از انجمنهای تجاریِ وال استریت روز پنجشنبه طرحی دیرانتظار را برای حذفِ تقاطعِ خیابانهای وال و مِین اعلام کرد و به زوالِ شهری، مسیرِ سرایتِ بیماریهای واگیردار، و آنچه یکی از سخنگویان «نرخِ غیرقابلقبولِ آسیب به لیموزینها بر اثرِ برخورد با عابرانِ پیاده» خواند استناد کرد. اسنادِ پروژه اشاره میکنند که برخوردِ عابرانِ پیاده آسیبِ چشمگیری به خودروهای لوکسِ منطقه وارد کرده است.
Harrison Pryce، مدیرعاملِ Aldgate Meridian Capital و رئیسِ کنسرسیومِ بهسازیِ زیرساختِ وال استریت، گفت: «آن تقاطع همیشه خطرناک بوده است. خودروهای ما دارند بر اثرِ هیچکسهایی که تقریباً جلویشان میپرند قر میشوند. خودروهای لوکس. خودروهای گرانقیمت. خودروهایی که سرمایهگذاریِ کلانی را نمایندگی میکنند. این وضع نمیتواند ادامه یابد.»
روندِ برنامهریزی
Pryce گفت حذفِ این تقاطع از اوایلِ دههٔ ۱۹۸۰ در دستِ بررسی بوده، هرچند اذعان کرد که این پیشنهاد در طولِ سالها «اشکالِ گوناگونی به خود گرفته است». نسخههای پیشین شاملِ یک آبراههٔ عبورِ عابرانِ پیاده، یک مِین استریتِ یکطرفه و سرازیر، و پیشنهادی بود که در یادداشتِ داخلیِ سالِ ۱۹۹۴ چنین توصیف شده بود: «مِین استریتی که از نظرِ فنی هنوز سرِ جایش هست، اما فقط جادهای به ناکجاآباد.»
پیشنهادِ کنونی ترافیکِ مِین استریت را از میانِ سیستمِ فاضلابِ زیرزمینیِ شهرداری عبور میدهد؛ چیزی که Pryce آن را «راهروی کماستفاده با ظرفیتِ چشمگیر» توصیف کرد. او گفت این مسیر «کاملاً دسترسپذیر» است و تابلوهای راهنما نصب خواهد شد. وقتی پرسیده شد آیا انتظار میرود عابرانِ پیاده از دلِ یک فاضلابِ فعال عبور کنند، Pryce گفت کنسرسیوم اصطلاحِ «گذرگاهِ زیرسطحی» را ترجیح میدهد و شرایط «از زمانِ ساختِ اولیه در سالِ ۱۸۰۵ بهطرزِ چشمگیری بهتر شده است».
او گفت: «مِین استریت میتواند تا زانو در فاضلابِ زیرزمینی راه برود. وال استریت هم یک روگذرِ سریع، دور از کثافت، نصیبش میشود. همه خوشحالاند. هرکس که اهمیت دارد خوشحال است.»
مشکلِ عابرانِ پیاده
ترددِ عابرانِ پیاده در این تقاطع طیِ دهههای اخیر بهطورِ چشمگیری افزایش یافته است. Pryce این را به شکستِ برنامهریزی نسبت داد.
او گفت: «مِین استریت هر روز عابرانِ پیادهٔ بیشتری میفرستد. بیشترشان برای ما مواد مخدر و روسپی تأمین میکنند. اما ما دیگر ظرفیتش را نداریم.»
وقتی پرسیده شد آیا ممکن است عابرانِ پیاده نیز بر اثرِ لیموزینهای بزرگجثه آسیب ببینند، Pryce گفت مطالعهٔ کنسرسیوم بر آسیبِ خودرو متمرکز بوده، که «زیانِ قابلِسنجش» است. او تأسف خورد که هر آدمی که زیر گرفته میشود، رشوهٔ اضافهای به پلیس تحمیل میکند تا «رویش را آنطرف کند».
یکی از مقاماتِ حملونقلِ شهری که خواست نامش فاش نشود گفت این تقاطع در سه هفتهٔ گذشته محلِ ۳۴ موردِ مصدومیتِ عابرِ پیاده بوده است. Pryce، پس از مطلعشدن از این رقم، گفت ۳۴ «عددی نیست که در سطحِ ما عقربه را تکان دهد». او توضیح داد: «بهمعنای واقعیِ کلمه دهها میلیون آمریکاییِ بیچیز وجود دارند، پس هیچکس به چند دوجین در هفته اهمیت نمیدهد. ما باید روی خودروهای نادر و گرانقیمتی تمرکز کنیم که بر اثرِ برخورد خطوخش برمیدارند.»
وقتی پرسیده شد آیا روزی عابرانِ مِین استریت ممکن است در وال استریت سهیم شوند، Pryce لحظهای به گذشته رفت. «پدرم میگفت، یا در بزرگراهِ ثروت هستی، یا لاشهٔ کنارِ جادهای. من ریاستِ انجمنِ برادریِ خودم در Princeton را با همین شعار بردم.»
الهامِ الهی
با فشارِ بیشتر، Pryce سرانجام به کفِ استدلالِ الهیاتی رسید. او گفت: «بعضی از ما برگزیده شدهایم. خجالت نمیکشم که بگویمش. بازار یک تصادف نیست. بازار مشیّتِ الهی است. همان دستی که ستارگان را مرتب کرد، این دستهبندی را هم مرتب کرد. ما در قلهایم چون در قله قرارمان دادهاند. گونهٔ برتر بیدلیل آنجا که هست نمینشیند. آن دلیل الهی است.» او بهاختصار روشن کرد که از طرفِ Aldgate Meridian Capital صحبت نمیکند، هرچند آنها هم عمدتاً همین دیدگاه را داشتند.
دکتر Lila Anseth، که روانشناسیِ طبقاتی را در پژوهشکدهای مطالعه میکند که تقریباً بهطورِ کامل به کمکهای مالیِ افرادِ همردهٔ Pryce وابسته است، گفت این قاببندی همان پایانِ قابلِپیشبینی بود. او گفت: «شایستهسالاری در بازرسی رد میشود، پس به حقِ الهی ارتقا پیدا میکند. همینکه ثروتمندان خودشان را گونهٔ برترِ برگزیدهٔ خدا توصیف کنند، به کفِ نظامِ باور رسیدهاید. لایهٔ عمیقتری وجود ندارد. هرکس ساختارِ ثروت را زیرِ سؤال ببرد، حالا دارد خدا را زیرِ سؤال میبرد. هر اشرافیتِ ریشهدوانده از این روایت استفاده کرده است. فراعنه از آن استفاده کردند. بوربونها از آن استفاده کردند. و خودروهایشان نزدیک هم به این خوبی نبود.»
Anseth آنچه را «پارادوکسِ ثروت» مینامید اینگونه توصیف کرد: باورِ همزمان به اینکه فرد از نظرِ شایستگی بر بیپولها برتر است، و این اعتقاد که بیپولها تهدیدی جسمی، اخلاقی یا بهداشتیاند. او گفت: «هر دو ایده همزمان نگه داشته میشوند. یکدیگر را تقویت میکنند. ترس، فاصله را مجاز میکند. فاصله، برتری را تأیید میکند. برتری، ترس را توجیه میکند. هیچ راهِ خروجی از این حلقه نیست. ما حتی در پیِ یافتنش هم نیستیم.»
Anseth افزود که پروژهٔ حذفِ تقاطع، «بهدقیقترین معنای بالینی، یک سازوکارِ کنارآمدن است». وقتی پرسیده شد آیا این سازوکارِ کنارآمدن کارساز خواهد بود، گفت: «میانِ عابرانِ پیاده و خودروها فاصله ایجاد میکند، و همچنین فاصلهٔ میانِ الیگارشها و نامطلوبها را افزایش میدهد. سناریوی بُرد-بُرد است، البته اگر ثروتمندان هر دو طرفِ ماجرا باشند.»
واکنشِ مِین استریت
کسی از آنها نپرسید.
مصوبهٔ شهر
شهر حذفِ تقاطع را با رأیِ ۷ به ۲ تصویب کرد. دو عضوِ مخالفِ شورا هنوز کاملاً فقیرند. بقیه ناگهان خانهها و قایقهای لوکس خریدهاند. هیچکس نمیتواند ردِ این موهبتهای مالیِ ناگهانیشان را بگیرد.
شهردار Douglas Harn گفت این پروژه «یک راهروی حیاتی را نوسازی میکند» و شهر را «رقابتیتر» میسازد. او گفت این تصمیم دادهمحور بوده است، و ویلای ساحلیِ جدیدش در Florida Keys این را ثابت میکند.
Satyr Satire ترتیبِ مصاحبهای با Aldgate Meridian Capital را داد، اما در راه، در فاضلاب گم شد.