استکهلم — پژوهشگرانِ سراسر جهان بهطور مشترک به این نتیجه رسیدند که موشها از هر بیماری و ناخوشیِ شناختهشدهای درمان شدهاند. آنها در ادامه به مردم اطمینان دادند که این دستاورد کوچکترین خطری از این بابت که به درمانِ هیچ بیماریای در انسانها کمک کند، ندارد.
تیمِ گردآورندگانِ دادههای پزشکی این یافته را 'بزرگترین پیشرفتِ تاریخِ پزشکی، برای موشها' توصیف کرد. این یافته حاصلِ صدها سال پژوهشِ زیستی روی جوندگان است؛ پژوهشی که سازمانها و دولتهایی با امیدِ درمانِ بیماریهای انسانی هزینهاش را پرداختند. موشها درمان شدهاند. انسانها نه.
یک مطالعهی تکمیلی مشخص خواهد کرد که آیا میتوان این گونهی دیرزیست را آموزش داد تا بیماریهای انسانی را بررسی کند یا نه.
“بزرگترین پیشرفتِ تاریخِ پزشکی، برای موشها.” — تیمِ پژوهش
در سراسرِ هزاران پروتکلِ پژوهشی، موشها اکنون در برابرِ سرطان، بیماریِ قلبی، دیابت، عفونت و پیری مصوناند. جناحی از روانشناسانِ موش نیز سلامتِ روان را حل کردهاند؛ باز هم در موشها، نه انسانها. برای نسلهای آیندهی موشها، با آنکه سوژهی آزمایشاند، زندگیِ جاودانه بدونِ رنجِ عاطفی تضمین شده است. موشها بر همان حال آسوده میمانند.
دههها به بیماران گفته شده بود که درمان نزدیک است. اما آن بیماران موش بودند، در آزمایشگاه. اگر انسانها گمان کردند پزشکان دربارهی انسانها حرف میزنند، تقصیرِ خودشان است. دکتر Emil Ratcliffe، متخصصِ غددِ درونریزِ جوندگان، اشاره کرد: "ما همیشه صراحتاً قید کرده بودیم که پژوهشمان روی موشها انجام میشود. هرگز نگفتیم داریم روی انسانها پژوهش میکنیم. اصلاً چرا باید چنین ارتباطی برقرار کنید؟"
موشهای حالا جاودانه، جامعهای برابریخواه و آنارشیک ساختهاند که در آن هر موش کاملاً به همسایهاش احترام میگذارد و ملاحظهاش را دارد. راستش، در نبودِ هرگونه مشکلِ روانی، هیچ موشی نه میلی به آسیبرساندن به همسایهاش دارد و نه به حکمرانی بر او. آنها ظاهراً به زندگیای دلخوشاند که در آن غذا، سرپناه و گاهبهگاه یک بازی مجانی است و هزینهاش را تیمهای پژوهشیِ انسانی میپردازند.
وقتی پرسیدند چرا نمیشود این درمانها را روی مردم به کار بست، تیم توضیح داد که موشها انسان نیستند. دکتر Harlan Poole، Mus Muscalist Osteopath، گفت: "کاملاً حیوانِ دیگریاند. ژنتیکِ متفاوت، زیستشناسیِ متفاوت، حتی فرهنگِ متفاوت دارند." وقتی بیشتر پاپیِ این شدند که چرا اینهمه وقت و پول صرفِ درمانِ بیماریهای موش شد، پاسخ فنی نبود. "ما دوست داریم با آزمایشهای زیستی وَربریم. موشها آسان بودند. همهجا هستند. کسی واقعاً به سرنوشتشان اهمیت نمیدهد. برای همین روی موشها کار کردیم. صد سال بعد، کاملاً درمان شدهاند."
“همان بیماریهای انسانی را همینطور بفرستید. هیچ بیماریِ انسانیای را درمان نکنید. وگرنه شما را میکُشیم.” — شورای بینالمللیِ پایداریِ دارویی
غولهای دارویی نیز در این میان از این پژوهش حمایت کردهاند، به شرطی که هرگز هیچ بیماریِ انسانیای درمان نشود. این نانِ شبِ آنهاست. نمایندهی شورای بینالمللیِ پایداریِ دارویی اعلام کرد: "همهی ما ذوقزدهایم که موشها درمان شدهاند و انسانها همچنان به داروهای گرانقیمتِ ما وابسته میمانند. همان بیماریهای انسانی را همینطور بفرستید. هیچ بیماریِ انسانیای را درمان نکنید. وگرنه شما را میکُشیم."
پزشکان نفسِ راحتِ عمیقی کشیدند، مطمئن از تداومِ شغلشان. دامپزشکان آسیبی ندیدند. دکتر Susan Ackerly، دامپزشک، گفت: "آدمهای عادیِ زیادی موشِ خانگی نگه نمیدارند، و آن عجیبوغریبهایی هم که نگه میدارند، از آن تیپهایی نیستند که دلمان بخواهد دوروبرِ مطبمان بپلکند."
حالا که بیماری و افسردگیِ جوندگان درمان شده، پژوهشگران میتوانند سراغِ مگسِ سرکه بروند. "انتظار داریم مگسِ سرکه با سرعتی بسیار بیشتر درمان شود، جایی در قرنِ بیستودوم."
