خطرات پنهانِ انجام دادنِ کارها

واشینگتن دی‌سی پژوهشی گسترده و تازه از «مؤسسه‌ی ملیِ پیامدهای بی‌تحرکی» چیزی را تأیید می‌کند که بزرگسالانِ محتاط مدت‌هاست به آن مشکوک بودند: انجام دادنِ کارها مسئولِ تقریباً هر آسیب، بیماری و دردسری است که در سه سالِ تقویمیِ گذشته گزارش شده است.

این پژوهش ۲۴۱٬۰۰۰ بزرگسالِ آمریکایی را دنبال کرد که به گفته‌ی مؤسسه بسیاری‌شان در تمام مدت در یک جا ماندند، و همین ردیابی‌شان را به‌طرز چشمگیری آسان کرد. بخش روش‌شناسی می‌گوید: "فقط یک دوربینِ ساده. حتی چرخش و زاویه‌ی افقی‌عمودی هم نداشت." اما شرکت‌کنندگانِ مهاجم و پرتحرک، همان‌هایی که همه‌ی آن پیاده‌روی، آشپزی، ورزش، معاشرت، رانندگی و باغبانیِ غیرضروری را انجام می‌دادند، ردیابی‌شان دردسری کمرشکن بود. هیچ‌کس هرگز نمی‌دانست کجا می‌روند. پژوهشگران بارها ناچار شدند از فرزندانِ نوجوانِ شرکت‌کنندگان بپرسند پدر و مادرشان کجا هستند، و خودتان می‌دانید آن گفت‌وگو چطور پیش می‌رود.

"داده‌ها، رُک بگویم، بی‌ابهام‌اند،" دکتر Marlin Whitcombe، پژوهشگرِ اصلیِ این مطالعه، گفت. "اگر هیچ کاری نکنید، تقریباً هیچ اتفاقی برایتان نمی‌افتد. اگر کاری بکنید، اتفاقی برایتان می‌افتد، و تقریباً هفتاد درصدِ مواقع، آن اتفاق بد است."

مداخله‌ی توصیه‌شده، که در خبرنامه‌ی فصلیِ مؤسسه منتشر شده، پروتکلی سه‌مرحله‌ای است: خانه بمانید، دراز بکشید، یک آبجو بنوشید. Whitcombe این را از تختِ خانه‌اش، در حالی که یک گیلاس شرابِ سفید در دست داشت، تکرار کرد. "باید تا زمانی که این داده‌ها به اشتراک گذاشته شود، در امان می‌ماندم."

بی‌حرکت ماندن، کم‌خطرترین گزینه شناخته شد

خبرنامه‌ی کاملِ مؤسسه خطرِ بیش از ۲٬۴۰۰ فعالیت را که برخی «عادیِ روزمره» می‌پندارند، عددی می‌کند. Satyr Satire توصیه می‌کند همه‌ی توصیه‌های این مطالعه را دنبال کنید. سرِ پرخطرِ این طیف:

• ⚠️ پله‌ها خطرناک‌ترین طراحیِ معماریِ تاریخ به‌شمار می‌روند. "هر پله‌ی تازه یک خطرِ سکندری‌خوردن است! هر کسی پله‌ها را ساخته، واقعاً از انسان‌ها متنفر بوده."
• ⚠️ ورزش را «باشگاهِ بزرگ» با عنوانِ «برایت خوب است» بازاریابی کرده. در واقع، احتمالِ آسیب‌دیدن هنگامِ ورزش به‌مراتب بیشتر از خطرِ دیر خوابیدن است.
• ⚠️ رانندگیِ دیگران: رانندگیِ خودت که خوب است، این دیوانه‌های دیگرِ توی جاده‌اند که می‌کُشندت. در واقع، تو رانندهٔ نسبتاً خوبی هستی. قطعاً یکی از بهترین راننده‌هایی که می‌شناسی.
• ⚠️ معاشرت، مثلِ الکل، اضطراب، پشیمانی و تبخال را افزایش می‌دهد. تقریباً هر آدمِ مُرده‌ای در زندگی‌اش معاشرت کرده بود. نشانه‌ای روشن از این‌که همه‌ی شکل‌های معاشرت خطرناک‌اند و باید از آن‌ها پرهیز کرد.
• ⚠️ خودارضایی: تعدادِ دقیقِ مرگ‌ها را سخت می‌توان تعیین کرد، چون نشانه‌ها زیرِ جمودِ نعشی، خودکشی‌ها و افتادن از تخت پنهان می‌شوند. "خیلی‌ها با نعوظ می‌میرند، اما مطمئن نیستیم کدام اول بوده، نعوظ یا مرگ؟ این یک معمای مرغ و تخم‌مرغ است، با یک سوسیس در کنارش."

برای کسانی که نمی‌توانند سی‌وشش ماهِ پیوسته در تخت بمانند، مؤسسه انگشت‌شمار فعالیتِ امن را تأیید کرده است. آن‌ها عبارت‌اند از:

• ✅ شنا با کوسه‌ها. سالانه فقط حدودِ ۱۰ نفر بر اثرِ حمله‌ی کوسه می‌میرند، و همین آن را یکی از امن‌ترین فعالیت‌ها می‌کند. مقایسه‌اش کنید با مرگ به‌دستِ گاو، که بیش از ده برابرِ این مقدار است.
• ✅ پرواز با تروریست‌ها. پرواز همچنان امن‌ترین شیوه‌ی سفر در تمامِ دوران است. اما اگر به مسافران نگاهی بیندازید، همیشه می‌توانید سه‌چهار تروریست را توی هواپیما تشخیص بدهید. "در هر پرواز چند تایی‌شان را می‌بینم،" Whitcombe می‌گوید. "می‌دانید قیافه‌شان چه شکلی است. شبیهِ... آن‌جوری‌اند. خودتان می‌دانید. گاهی یک خانواده‌ی کامل‌شان هستند. اما لابد همه‌شان یادشان می‌رود منفجرش کنند، یا یک چیزی، چون تقریباً هیچ‌وقت این اتفاق نمی‌افتد. شاید هیجان‌زده‌اند که به شهرِ مقصدشان برسند."
• ✅ خودارضایی. احتمالاً بعضی‌ها از آن می‌میرند، اما هیچ‌وقت به آن اعتراف نمی‌کنند. وقتی پیدایشان می‌کنیم مُرده‌اند. ما همیشه فرض می‌کنیم چیزِ دیگری بوده، پس واقعاً هیچ خطری این‌جا وجود ندارد.

جایگزین‌های امن‌تر

برای آمریکایی‌هایی که یافته‌های مؤسسه نگرانشان کرده، Whitcombe مجموعه‌ای پلکانی از جایگزین‌های امن‌تر ارائه داد که هر کدام پله‌به‌پله کم‌جاه‌طلب‌تر است:

سطحِ یک: خانه بمانید. Whitcombe توضیح داد: "خانه جایی است که بیشترِ بیمه‌ی شما آن‌جا اعتبار دارد. بیرون جایی است که غریبه‌ها خودرو می‌رانند و بندِ کفش‌هایتان تماماً مشکلِ خودتان است." او اشاره کرد که خانه همچنین "جایی است که مبل از قبل آن‌جاست."

سطحِ دو: دراز بکشید. افتادن از حالتِ ایستاده بسیار رایج‌تر از افتادن از حالتِ درازکش است. "اگر از قبل پایین باشید نمی‌توانید بیفتید،" Whitcombe اشاره کرد. "شاید زلزله‌ها استثنا باشند." جاهای خوب برای دراز کشیدن جاهایی‌اند که می‌توانید خوابتان ببرد، مثلِ ننو، مبل و تختتان. جاهای بد برای دراز کشیدن روی ریلِ راه‌آهن، نزدیکِ لبه‌ی پشت‌بام، و در جویِ سرد و بی‌رحمِ یک کوچه‌ی پشتیِ مستانه است.

سطحِ سه: یک آبجو بنوشید. Whitcombe استدلال کرد که یک آبجوی مختصر "پایبندیِ بیشتر به سطوحِ یک و دو را تشویق می‌کند." بیشترِ نوشیدنی‌های الکلی این‌جا خوب جواب می‌دهند، تا وقتی کسِ دیگری بتواند در حالی که شما همچنان دراز کشیده‌اید آن‌ها را برایتان بیاورد. اگر بتوانید یک شریکِ زندگی اختیار کنید که شغلش گارسونی است، ایده‌آل است. با نوشیدنِ بیشترِ کالری‌هایتان، احتمالِ خفه‌شدن با غذای جامد را کم می‌کنید.

نظرهای مخالف از چند تا آدمِ زیادی‌باهوش

دکتر Reena Padmanabhan، متخصصِ قلب که وابسته به مؤسسه نیست، ابرازِ نگرانی کرد. "اگر همه‌ی مردمِ کشور این پروتکل را دنبال کنند، شاهدِ افزایشی محسوس در بیماریِ قلبی، دیابت، افسردگی، تحلیلِ عضلانی، ترومبوزِ وریدِ عمقی و زخمِ بستر خواهیم بود. در یک نسل صدها هزار سالِ عمر را از دست می‌دهیم."

Whitcombe استدلال کرد که یک درازکشِ حسابی و یک آبجو به دردِ دکتر Padmanabhan می‌خورد، و صرفاً چون او یک مدرکِ پُرزرق‌وبرق از یک «دانشگاهی» دارد، رئیسِ تو نیست. می‌توانی یک آبجو برداری، روی مبل دراز بکشی و خودت تصمیم بگیری که آیا امن‌تر از دویدنِ پنج مایل روی تردمیل است یا نه. جواب برای آدم‌هایی که عقلِ سلیم دارند کاملاً روشن است.

مبل دارد صدایت می‌کند

خبرنامه با چیزی بسته می‌شود که Whitcombe آن را "فرمانی برای دست‌کشیدن از انجام دادنِ کارها" می‌نامد. اگر خواننده هنگامِ خواندنِ این مقاله ایستاده بوده، مؤسسه توصیه می‌کند بنشیند. اگر نشسته بوده، مؤسسه توصیه می‌کند لم بدهد. اگر لم داده بوده، مؤسسه توصیه می‌کند "در همین حالت بماند و به این فکر کند که چه قدر کمْ قبضِ بیمارستان روی دستش می‌آید."

مؤسسه در حال حاضر با Swami Yogi Bare مشورت می‌کند تا خطرهای فکر کردن را بفهمد. بازخوردِ اولیه این است که خودِ فکر کردن رنج می‌آورد و Swami آن را توصیه نمی‌کند.

Satyr Satire توصیه می‌کند پیش از شنا با کوسه‌ها یا پرواز با تروریست‌ها با پزشکتان مشورت کنید. پزشکتان خواهد گفت نه. نظرِ دومی از کسی که دراز کشیده بگیرید.