شبِ سالانه‌ی وحشتِ حیوانات خانگی بازمی‌گردد

روز استقلال آمریکا - اتاقِ نشیمن، سرزمینِ موردِ مناقشه — حدودِ ساعتِ ۲۱۰۰ روزِ شنبه، مهمات به‌طورِ غیرمنتظره منفجر شد و حیواناتِ خانگیِ غیرنظامیِ خانه شتابان به پناهگاهِ اضطراریِ تعیین‌شده در زیرِ تخت هجوم بردند. وحشت کاملاً محسوس بود، چرا که بی‌درنگ رگباری از انفجارها در پی آمد و ساکنانِ چهارپای آماده‌نشده از جا می‌پریدند و اتاق را به دنبالِ آرامشی انسانی که هرگز از راه نمی‌رسید، وارسی می‌کردند.

سگ کیفِ فرارِ اضطراری را بیرون کشید تا دستورالعمل‌هایش را مرور کند. به‌سوی تونل حرکت کن، خطِ آتش و امنیتِ ۳۶۰ درجه برقرار کن، سنگرِ انفرادی را تحکیم کن، تا رسیدنِ نیروی پشتیبانی مقاومت کن. سازه‌سازیِ تاکتیکی: اگر حمله بیش از یک ساعت ادامه یافت، زیرِ حصارِ همسایه را بِکَن.

او از زمانِ درگیریِ سالِ ۲۰۱۹ هر سال همین موضع را حفظ کرده و تنها برای ارزیابیِ دوباره‌ی محیطِ پیرامونی از سنگر بیرون آمده است؛ و یک بار هم در جریانِ آفندِ بزرگِ پایانیِ سالِ ۲۰۲۲، برای بالا آوردن روی قالیچه. خبرنگارانِ جنگی امسال او را همراهی کردند و هرازگاهی عکس‌ها را با اموجیِ بامزه‌ی توله‌سگ و جوجه به گروهِ دوستانشان اسنپ‌چت می‌کردند.

“یا خدا، رفیق! دارند خطِ دفاعی را درهم می‌شکنند. توپخانه دارد قلع‌وقممان می‌کند، رفیق! نگاهشان کن. هزاران گلوله در راه است! آن‌قدر بلند است که حتی نمی‌توانم فکر کنم. راهِ فراری نیست! آفند شروع شده! یکی با بی‌سیم درخواستِ تخلیه بدهد، فوری! بالگردها کجا هستند، رفیق؟ به تخلیه نیاز داریم، دارد قیامت به پا می‌شود! این‌جا گیر افتاده‌ایم! کارمان تمام است! همین است دیگر، رفیق! پرده‌ی آخر. آن بالگردها کجا هستند؟”سگ، در حالِ ابتلا به یک موردِ شدیدِ P.T.S.D.

جبهه‌ی سگ تنها جبهه نبود. صاحبانِ خانه سرانجام گربه‌ی خانگی را در مکانی دورافتاده یافتند که تک‌وتنها جنگِ شخصیِ خودش را پیش می‌بُرد.

گربه تمام‌عیار به سبکِ Braveheart عمل کرد و به دژِ کمد گریخت تا در برابرِ خدایانِ نیرومندترِ توفان، ایستادگیِ قهرمانانه‌ی آخرش را به نمایش بگذارد. همین که از خندقِ محافظِ کفش‌های وارفته پرید، خودش را در پتوی شیرخوارگی پیچید و منتظر ماند تا موج‌های خشمگینِ سپاهِ اورک‌ها بر دیوارهای قلعه بکوبند و بشکنند.

“شامگاه بر لبه‌ی دروازه‌ی اهریمن فرو می‌افتد. بانشی‌ها زوزه می‌کشند، در حالی که کاهنانِ تاریکی از خدایانِ رعد و برقِ خویش می‌طلبند تا دژِ ناچیزمان را با مشت‌هایی از خشم و غضب درهم بکوبند. مدافعانِ زخم‌خورده و ژنده‌پوش از پیِ یورش رو به کاستی نهاده‌اند، اما آنان از ما که هنوز مانده‌ایم، با دل‌هایی از سنگ و آهن، آماده‌ایم جانمان را در راهِ سرزمین و خانواده‌مان فدا کنیم. هوشیاری را هیچ آسایشی نیست، و نه سپاهِ همجواری که زخمیان و خستگانمان را جایگزین شود؛ ما تنها ایستاده‌ایم. تنها تاریکیِ فرارسنده‌ی شب است که سفرمان را به‌سوی پیروزی، یا به‌سوی قلمروِ خدایانمان، تسلی می‌بخشد. تبرم و صلیبِ نیاکانم را برایم بیاورید، که این واپسین ایستادگیِ من خواهد بود ...”گربه، طبقِ معمول در حالِ اغراق

در همین حال، صاحبانِ حیواناتِ خانگی از وحشتِ تعطیلاتِ ملی مصون بودند و از گوشتِ کباب‌شده و مشروبات لذت می‌بردند و حتی با آتش‌بازیِ خودشان به آن بمبارانِ کوبنده کمک می‌کردند. دسته‌ای انشعابی از Homo sapiens به تمسخرِ بی‌رحمانه‌ی قربانیانِ این تهاجم روی آورده‌اند و از 'dogpocalypse' و 'cat-ass-trophy' یاد می‌کنند و آن خشونتِ هولناک را با عکس‌های Instagram جشن می‌گیرند.

عکس‌های جنگی خوب سرِ زبان‌ها افتاده‌اند و همین حالا هم شایعاتی درباره‌ی یک Pulitzer برای یکی از آن عکس‌های دانه‌دانه، کم‌نور و کم‌کیفیتِ دوربین بر سرِ زبان‌هاست. چند تا از عکس‌های اپلیکیشنِ 'cat-ass-trophy' به‌خاطرِ نقضِ شرایطِ استفاده از شبکه‌های اجتماعی حذف شده‌اند، و کاربران همین حالا هم از این اپلیکیشنِ نوظهور خسته شده‌اند.

فروشِ ThunderShirt طیِ هفته‌های اخیر پررونق بوده است، چرا که صاحبانِ مسئولیت‌شناسِ حیوانات به عزیزانشان کمک می‌کنند تا با این سروصدا کنار بیایند.

گربه‌ی تحریریه‌ی Satyr Satire از روزِ شنبه تا کنون هیچ گزارشی مخابره نکرده و گمان می‌رود هنوز در پستِ خود در کمد مستقر باشد.