SatyrSatire
خواب یک عادت است. عادتها زنجیرند. من از سالِ ۲۰۱۹ نخوابیدهام و حالم فوقالعاده است. آنچه میدانم این است.
سدونا، آریزونا — نامههای زیادی به دستم میرسد. با ایمیل میآیند، با پست، از کانالِ روحیِ ذهنیای که در سالِ ۱۹۹۴ گشودم، و گاهی هم به شکلِ تماسهای تلفنیِ مستأصل از دفترِ رکس چادویک، که آنها را با یادداشتی میفرستد که رویش نوشته «لطفاً به این یکی جواب بده.» من به همهشان پاسخ میدهم. پاسخ میدهم چون بیدارم. من همیشه بیدارم. این نخستین درس است.
رایجترین نامه این است: «Yogi Bare، من از پا افتادهام. هشت ساعت میخوابم و خسته بیدار میشوم. نه ساعت میخوابم و خستهتر بیدار میشوم. مشکلم چیست؟»
هیچ مشکلی نداری. تمامِ مشکل از فرکانسِ توست!
Continued on page D1 ›
پس از دههها تلاش، شهرهای آمریکای شمالی به آنگونه محرومیتِ آشکار دست یافتهاند که روزگاری برای دیدنش باید سوارِ یک پروازِ فراقارهای میشدی.
قفسهچینها میترسند درگیری به بخشِ غذاهای آسیایی هم سرریز کند.
